🧒🏻💭 วัยเด็กกับความฝันที่ครั้งหนึ่งเราเคยเชื่อ...

ตอนเด็กเรามักพูดคำว่า “อยากเป็น” อยู่เสมอ

คล้องจองกับผู้ใหญ่ที่ชอบถาม “โตขึ้นอยากเป็นอะไร?” อยู่ตลอด

ในวัยเด็ก เราต่างไม่ได้ฝันอย่างมีเหตุสมควร

เราอยากเป็นนักบิน เพราะเครื่องบินเท่

เราอยากเป็นนักวาด เพราะแค่อยากใช้สีไม้ราคาแพงในกระเป๋าเป้

ไม่มีใครถามว่ามันเลี้ยงชีพได้ไหม

ไม่มีใครคอยบอกว่าหนทางมันตรากตรำเพียงใด

ความฝันวัยเด็กไม่ใช่แบบแผนชีวิต

แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองต่อโลกของเราในวัยนั้น

และเมื่อโตขึ้น คำถามที่เราเผชิญก็ได้แปรเปลี่ยนไป

จาก “อยากเป็นอะไร?” เป็น “ทำอะไรแล้วอยู่รอด?”

ความฝันของเราถูกบีบให้ค่อย ๆ พับเก็บไปตามกาลเวลา

พับเก็บตามใบแจ้งหนี้

พับเก็บตามความคาดหวังของพ่อแม่

พับเก็บตามเสียงในหัวที่ดังขึ้นด้วยความคร้านว่า “เอาไว้ก่อน”

ความฝันถูกพัก ถูกแลก ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด

เพราะโลกใบนี้สอนเราว่า ความหลงใหลไม่ใช่สกุลเงิน

และความฝันไม่สามารถยื่นให้พนักงานธนาคารพิจารณาได้

ในหลายกรณี การล้มเลิกไม่ใช่เพราะเราเพียรไม่พอ

แต่เพราะระบบการศึกษา โอกาส ทุน เวลา และเครือข่าย

ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เราขึ้นไปถึงจุดนั้น

บางความฝันจึงจบลงด้วยการยอมรับว่า “ไปต่อไม่ไหว”

แต่หาใช่ทุกความฝันจะแลเลือนหรือหายไปทั้งแบบนั้น

ยังมีคนทำสำเร็จ

ยังมีคนที่นึกเสียใจ

และยังมีใครอีกมากมายที่ยังอยากไล่ตามมันต่อ

ซึ่งถ้าหากคุณได้หลงลืมความฝันเหล่านั้นไปแล้ว

วันเด็กปีนี้ อาจเป็นโอกาสดี ๆ

ให้คุณได้หันกลับไปมองมันอีกหน

แล้วลองพิมพ์บอกเราหน่อยว่า

“ความฝันวัยเด็กของคุณคืออะไร?”

- สุขสันต์วันเด็กปี 2569 -

แด่วัยเด็กกับความฝันที่ครั้งหนึ่งเราเคยเชื่อ...